Ruud
Beheerder
Aantal keren bedankt: 2
Posts: 33
|
 |
« on: June 09, 2007, 12:56:47 PM » |
|
Het verschijnsel ‘stress’ is het eindpunt van een hele serie ingewikkelde biologische reacties op een evolutionair gezien heel oude, maar verder een doodnormale toestand, namelijk die van een lichte constante alertheid op signalen vanuit de omgeving. Een voortdurende houding van: oppassen of er geen overvallers op de loer liggen. Als er dan echt verontrustende signalen uit de omgeving komen, wordt de alertheid versterkt tot een angstige onrust. Daarbij gaan je bijnieren adrenaline en noradrenaline afscheiden. Beiden jagen je hartslag op en zorgen er voor dat je dieper gaat ademhalen. Je voelt je opgejaagd. Vervolgens gaat de hypothalamus een hormoon aanmaken om acties in gang te zetten. Dat hormoon zet op zijn beurt een hormoon aan het werk dat de corticotrophin releasing factor (CRF) wordt genoemd. En, jawel, daardoor komt het hormoon Corticotrophin vrij. CRF zorgt er namelijk voor dat de hypofyse adrenocorticotroop gaat maken. Dat gaat weer naar de bijnieren waardoor de bijnierschors een soort stoffen gaat maken die we glucocorticoïden noemen. Samenvattend:
aanhoudende spanning
↓
adrenaline en noradrenaline
↓
hypothalamushormoon
↓
CRF
↓
hypofyse: adrenocorticotroop
↓
En dan is het hier beschreven proces nog een vereenvoudiging van het totale proces in de hersenen. Uiteindelijk wordt op die manier je glucosespiegel verhoogd door een gemene truc uit te halen: eiwitten worden aan spieren en andere weefsels onttrokken en worden in de lever omgezet tot glucose. Op die manier wordt je eigen lichaam gedeeltelijk afgebroken om extra brandstof ter beschikking te krijgen. Ondertussen is er cortisol in je bloed gekomen en bij langdurige stress wordt dat wel 20 keer meer dan normaal. Door de toename van cortisol wordt het immuunsysteem onderdrukt en daardoor spaart het lichaam energie om de strijd aan te kunnen binden tegen de vijand. Vroeger was dat allemaal heel zinvol: gewoon erop slaan als er een of andere dreiging om de hoek kwam kijken. Tegenwoordig is er nog maar zelden een echte fysieke vijand te zien als het om stress gaat. Het is eerder een te grote uitdaging op het werk, overspannen verwachtingen vanuit de omgeving die je niet waar kunt maken. Je lichaam vat dat op als een vijand en wapent zich er tegen alsof er een vijand op de loer ligt. Daarbij heeft het ook nog eens het immuunsysteem verzwakt. Het veroorzaakt daardoor ook regelmatig een ontstekingsreactie in de darmen en beïnvloedt het transport van het voedsel in de darmen. Knopen in je maag, opgeblazen gevoel en diarree zijn het gevolg. Daarnaast een enorme hoeveelheid opgehoopte energie en een verzwakt immuunsysteem. En dat allemaal om je voor te bereiden op de aanval op een vijand die er niet is.
|
